29 Mart seçimlerinden sonra yapılan kamuoyu araştırmaları, seçime giderken yapılan araştırmaların sonuçlarını doğruluyor: AK Parti ve CHP seçmeni, yüzde 40’lara varan oranda sadık seçmenden oluşmuyor. AG araştırmanın verdiği orana göre AK Parti seçmeninin yüzde 70’i icraatlara bakarak (burada sosyal yardımların ağırlıklı olduğunu unutmayalım) oy veriyor. Yüzde 57’si de Erdoğan’ın hatırına bu partiye oy veriyor.
    Demeki ki AK Parti seçmeninin yüzde 30’undan fazlası aslında partisini beğenmiyor, icraatlarını olumlu bulmuyor ama yine de (şimdilik) oy veriyor. Yine yüzde 43’ü de Erdoğan’ı olumlu bulmuyor, tavırlarını beğenmiyor ama oy veriyor.
    Bu karışık tabloyu anlamlandırmak için başvuracağımız açıklama modeli şudur: AK Parti, kurulduğu 2001’de toplumsal kesimlere verdiği değişim heyecanını kaybetmiştir. Hatta Erdoğan’ın “bizden biri” imajı da büyük ölçüde zedelenmiştir. Bugün seçmeninin ancak yüzde 57’sinin oyunu Erdoğan’ın hatırına alabilen AK Parti, 2002 seçimlerinden 2007’e kadar bu konuda yüzde 80’lere varan oranlara ulaşabiliyordu.
    Bazı akl-ı evveller çıkıp Erdoğan’ın hatırına oy verenlerin oranındaki azalmayı, AK Parti’nin artık lider partisi değil, gerçek bir parti olduğu anlamına geldiği şeklinde yorumlayabilirler. Ama unutmasınlar ki, bu parti Erdoğan’ın hatırına iktidardadır, belediyeleri kazanan adaylar Erdoğan’ın hatırına o koltukta oturuyorlar ve AK Parti, Erdoğan’ın hatırına seçmen algısında “bizden biri” imajına sahiptir.
    Yoksa AK Parti iktidarı çevresinde olup bitenlere bakıldığında eğer Erdoğan’ın hatırı olmasa bu partinin 2009 seçimlerini bile çıkaramayacağını söyleyebilirdik.
    AK Parti, Erdoğan’ın kredisinden tüketerek yoluna devam etmeye çalışıyor. Ama 29 Mart seçimleri de gösterdi ki Erdoğan’ın kredisi de erimeye başlamıştır. AK Parti’nin yüzde 40 eşiğinin altına düşmesi, psikolojik sınırın aşıldığının kanıtıdır. Belediyeleri kazanan adaylar “benden sonra tufan” diye düşündükleri için günü kurtarmanın sevincini yaşıyorlar tabii ki. Zaten AK Parti uçağının burnunun 29 Mart seçimlerinde aşağı istikamete dönmesiyle sadece Erdoğan ilgilidir, sadece Erdoğan bunu dert etmektedir. Ama AK Parti’nin ANAP’laştığının sayısız göstergesi, bugün mutluluk içindeki partililerin neşesini kaçıracak gelişmelerin süresini kısaltabilir.
    AK Parti’nin 2007 seçimlerindeki yüzde 47’lik başarıdan sadece iki yıl sonra yüzde 38’lik düşüşe savrulması, iktidar-ahlâk ilişkisiyle açıklanabilecek bir gelişmenin ipucunu veriyor.
    Dindar, mütedeyyin, muhafazakâr kesimler AK Parti ile birlikte adeta gözü kararmışçasına iktidara odaklandılar. İktidara ve onun kaynaklarına ulaşabilmek için ne gerekiyorsa yapmayı kabullenmeleri, o güne kadar temsil ettikleri ahlâk, ilke, prensip, tutarlılık, dürüstlük gibi değerleri paranteze almalarına neden olabildi. Bu değerlerin denetiminden çıkmış bir iktidarın ise herhangi bir iktidar örneğinde yaşanabilecek dürüst olmayan yansımalara maruz kalmasında daha doğal ne olabilirdi?
    İktidarın doğası hakkında hiç düşünmeyen bir zihin, iktidarın nasıl denetlenebileceğini de bilemez tabii ki. Siyaset biliminin tarihi, iktidarın nasıl denetleneceği ve kişinin iktidarın yozlaştırmasından nasıl korunabileceği üzerine sayısız makale, kitap ve değerlendirmeyle doludur.
    AK Parti iktidarının tüm aktörleri, bu büyük birikimden ya habersiz, ya da aldırışsız davrandığı için iktidar yozlaşmasından fazlasıyla nasiplerini almış durumdadırlar.
    Halbuki ahlâk herşeydir. Ahlâka uymayan, ahlâkın denetlemediği ve ahlâkın gösterdiği yolun önemsenmediği bir iktidar yapısında kişilerin ne ruh sağlıkları korunabilir, ne siyaset sağlıkları.
    Ahlâk, yaratılış amacına uygun davranmak demektir. Hz. Peygamber (sav) güzel ahlâkı tamamlamak üzere gönderilmiş olduğunu söylerken, yaratılıştan gelen ahlâk potasının üzerine çok daha fazlasını koyarak, inceltilmiş, iyice süzülüp estetik hale getirilmiş ve yozlaşma menzilinden hayli uzaklaşmış bir ahlâk seviyesinden sözediyordu.
    AK Parti içinde faaliyet gösteren dostlar, iktidarla ilişkilerinin muhasebesini yaptıklarında bu çerçevenin içinde kalabildiklerini iddia edebilirler mi?
    Bu iddiada değillerse hayatın ne anlamı kalır ki?
    Hayatın anlamı, ne pahasına olursa olsun iktidara gelmek ve onu elde tutmak mıdır?
    Çocuklarımıza bırakacağımız miras, ahlâkı yoksayarak da olsa iktidara ulaşmış olma veya onu elde tutma başarısı mıdır?
    Ahlâkın denetimini yeniden düşünmeye başlamanın zamanıdır.
    Ahlâkın kontrol ve denetimine tabi olmaktan haz almaya dönmenin zamanıdır.
    AK Parti’yi yeniden ahlâkın yüksek denetiminin en yüksek değer olduğu parti yapmanın zamanıdır.